( چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد    و چه خوش تر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد ... )

من تا حالا خیلی آشیونه پرنده ساختم چوبی ٫ گلی ٫ برفی ٫ کاموایی و ...اما این آشیونه ای که با گل خاکستری در آخرین سفر بهمراه دوستانم به الموت داشتم حس متفاوت و خوبی برام داشت.

تصمیم گرفتم اسم این آشیونمو بزارم ( گل شمعدونی )

از همدلی دوستای خوبم ( لیلی ٫ زهرا ٫ مهسا ٫ صالح و ...  ) که تو این سفر همراه هم بودیم سپاسگذارم .

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها      

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می خوانم

عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره می کنم ٬ باشد برای روز مبادا

 اما در صفحه های تقویم روزی بنام روز مبادا نیست ٬ آن روز هر چه باشد روزی شبیه دیروز ٬ روزی شبیه فردا ٬ روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه میداند ٬ شاید امروز نیز روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها 

هر روز بی تو روز مباداست

آینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند

آینه ها که دعوت دیدارند ٬ دیدارهای کوتاه از پشت هفت دیوار ٬ دیوارهای صاف ٬ دیوارهای شیشه ای شفاف ٬ دیوارهای تو ٬ دیوارهای من      ٬      دیوارهای فاصله بسیارند

آه   دیوارهای تو همه آینه اند

آینه های من همه دیوارند .

این چیدمان در جشن انار روستای انبو ( الموت ) به همراه تعدادی از علاقمندان هنر محیطی

در پاییز ۱۳۸۶ اجرا شد .

این چیدمان در آخرین روزهای پاییز ۱۳۸۵ در منطقه ی شتر سنگ ( حومه قزوین ) اجرا شد .

چیدمان آشیانه های برفی بروی درختان ٫  ۲۸ اسفند ۱۳۸۵  ٫ روستای زاگون ( حومه ی تهران )

اثر شهر سوخته از گروه ۵ به عنوان برترین اثر در بخش آزاد انتخاب شد ( چهار محال و بختیاری ۱۳۸۵ )

اجرای موسیقی بدوی بهمراه دوستم حسام محمدیان ( جزیره ی هرمز . کلیسای پرتقالی ها ) ۱۳۸۵